Directeur in het Speciaal Basisonderwijs, moeder van twee pubers en student Management en Organisatieontwikkeling
Ik klop op de deur van de slaapkamer van mijn zoon. Ja, we zijn in de fase dat er geklopt moet worden, hij is tenslotte 16 jaar oud. Net voordat ik binnenstap, besluit ik mijn ego-toestand “Kind” maar eens in te zetten. Ik kruip op mijn knieën naar de berg wasgoed in de slaapkamer.
Hij kijkt mij verbaasd aan: “Mama, wat doe jij nou?” Ik staar naar de berg wasgoed en zeg: “Schat, ik kijk even of er al pootjes onder je was groeien zodat het vanzelf naar de wasmand loopt, maar dat is dus nog niet het geval.” De lach op zijn gezicht is onbetaalbaar.
Hij begint zelfs te schateren, raapt zijn was op en brengt deze keurig naar de wasmand. Missie volbracht! Stel je toch voor dat ik een beroep had gedaan op de Kritische Ouder of de Verzorgende Ouder? Had hij dan zelf die was opgepakt? Wat zou het beste leereffect geven? Misschien een combinatie. Een volgende keer word ik misschien wel boos, zo van: “Hallo kerel, kan die was eindelijk eens in de wasmand!” Of raap ik het gewoon zelf op (lekker pamperen dat kind). Of laat ik het liggen en wacht ik op de dag dat hij geen ondergoed meer in zijn kast heeft liggen. Wat een keuzes in het leven!
TA is overal.