Door Annelies Voss
Directeur in het Speciaal Basisonderwijs, moeder van twee pubers en student Management en Organisatieontwikkeling
Met mijn driver “maak voort” vlieg ik meestal door de supermarkt. In de vakantie is het anders, dan neem ik meer tijd en kijk ik eens wat beter naar de verschillende producten. Ook meteen leuk om gedrag te observeren.
Mensen die ook boodschappen doen. Kijk… daar is de “wees perfect”. Alle producten gaan netjes de kar in met het etiket naar dezelfde zijde. Ah, daar hebben we een beller: “Hoi schat, ja, wat bedoel je met geraspte kaas, welke moet ik meenemen?” Kan die man nou niet gewoon zelf kiezen? Is dat autonomie?
Mijn onderwijshart gaat enorm aan als ik een moeder met haar peuter zie. Ze zegt: “Schatje, wil je de oranjese stengels of de boompjes?” Diep van binnen roep ik: “WORTEL… noem het gewoon WORTEL… Oh, en die boompjes noem je BROCCOLI en ‘oranjese’ was ook niet je beste Nederlands….”
Ik zit helemaal in de ego-toestand van een Kritische Ouder, met dat grote onderwijshart. Gelukkig heb ik in mijn karakter de gave om negatieve gevoelens snel om te denken en zie ik dat er ook mooie dingen zijn. Er was duidelijk een fijne relatie zichtbaar tussen moeder en kind en het is natuurlijk al fantastisch dat ze haar kind meeneemt naar de supermarkt. Er zijn genoeg ouders die dat niet aandurven. Deze keer was ik alleen in de supermarkt.
Meestal gaat onze jongste zoon mee, gewoon omdat het gezellig is en hij heeft toch ook wel invloed op de inhoud van onze boodschappenkar. Inmiddels kennen we elkaar 14 jaar. Als ik een bepaalde gang nader, hem aankijk en één keer NEE zeg, weet hij al genoeg. Voordat we de winkel ingaan, stemmen we altijd af: je mag één pak koekjes kiezen, één keer iets van snoep en één maaltijd. Dus… veel plezier.
Klinkt dat even als de dagelijkse boodschappen doen met een helder contract tussen moeder en zoon. Misschien kan dat ook wel met een peuter?
TA is overal!