Door Annelies Voss
Directeur in het Speciaal Basisonderwijs, moeder van twee pubers en student Management en Organisatieontwikkeling
Je hebt altijd een keuze! Die zin zit echt elke dag in mijn hoofd. En daar waar ik een keuze kan maken, doen de mensen om mij heen dat ook. En soms past dat dan niet bij elkaar. Zo is mijn driver heel helder: “Maak voort”. Ik hoor mijzelf heel vaak zeggen: “Schiet eens op”, of , “Hup hup, beetje sneller graag”.
Nu zie ik elke dag dat onze jongste zoon (14 jaar) echt alles op zijn gemakje doet. Zeg maar gerust zeer traag. De tijd op de badkamer, zijn kapsel fatsoeneren (terwijl ik mijn krullen niet zo heel veel aandacht geef). Schoenen aantrekken kan blijkbaar ook heel lang duren. Het was dan ook heel ambitieus dat wij samen voor het eten gingen zorgen.
Ik mik dat gehakt in een schaal, de kruiden zitten erbij voordat je kunt knipperen met je ogen en in een handomdraai zitten de gehaktballetjes in de pan.
Nee, deze keer wilde hij het vlees bereiden……. dus….. voordat het gehakt in die schaal zat, had ik alle groenten al gesneden. Het openen van het zakje kruiden was ook een kunst voor hem. De kruiden zaten overal, behalve op het gehakt. De boel door elkaar mixen ging zeer rustig aan.
Ik probeerde me in hem te verplaatsen. Zou hij het fijn vinden om zo lekker door dat gehakt te roeren? Iets met… mindfulness? En toen die gehaktballetjes…? De eerste was al gaar voordat de laatste in de pan zat. En toch smaakte het gerecht precies hetzelfde. Hij had ervan genoten. Tijdens het koken maakt hij dansjes, zong een liedje en had duidelijk plezier in zijn kookkunsten.
En ik… heb ervan geleerd. Misschien toch maar eens iets minder “hup hup” ?
TA is overal.