Door Lies de Bruijn
Algemeen directeur TA academie
Soms gebeurt er iets kleins waardoor je ineens voelt hoe groot de betekenis van iets is.
Op 9 juni geleden trok er een enorme hagelbui over onze tuin. In een paar minuten tijd lagen geknakte stelen, gescheurde bladeren en afgerukte knoppen verspreid over de grond. Planten die ik met zorg had opgekweekt, leken in één klap verloren te zijn.
Tot mijn eigen verbazing was ik er echt van uit mijn doen.
Ik hoorde mezelf denken: “Kom op, het zijn maar planten.” Alsof ik mijn eigen gevoel wilde relativeren. Maar het verdriet bleef. Pas later begreep ik waarom.
Mijn tuin is veel meer dan een verzameling bloemen en struiken. Het is een plek waar mijn schouders zakken, waar mijn gedachten vertragen en waar ik na een drukke dag weer bij mezelf kom. Een plek waar ik oplaad, waarin ik heerlijk kan werken, genieten met mijn gezin, familie en vrienden en simpelweg kan zijn.
Een secure base.
De afgelopen maanden stonden in het teken van afscheid nemen. Eind maart overleed mijn moeder. Een periode van intensiteit, zorg, verdriet en het opnieuw zoeken naar een evenwicht. Misschien kwam de hagelbui daarom wel zo hard binnen. Niet omdat er blaadjes kapot waren, maar omdat juist die plek die mij veiligheid en rust biedt, ineens ook geraakt was.
In zijn werk over leiderschap en conflict beschrijft George Kohlrieser het begrip secure base: een veilige basis van waaruit je de wereld tegemoet kunt treden. Vaak denken we daarbij aan mensen die ons vertrouwen geven en ons steunen. Maar secure bases zijn breder dan dat.
Het kunnen relaties zijn, maar ook een huis waarin je thuiskomt, een tuin waarin je tot rust komt, een land waar je steeds weer naartoe wilt, een meer waarin je graag zwemt of muziek die je onmiddellijk laat ontspannen. Het zijn plekken, ervaringen en verbindingen die ons helpen herstellen, reflecteren en weer moed te verzamelen om verder te gaan.
Juist in tijden van verandering of verlies merken we hoe belangrijk die veilige bases zijn. Vaak realiseren we ons hun waarde pas wanneer ze even worden verstoord.
Dat roept een interessante vraag op.
Als professional besteden we veel aandacht aan ontwikkeling, prestaties en verandering. Maar hoe bewust zijn we van de bronnen waaruit we onze veerkracht putten? Weten we eigenlijk wel waar we steeds weer naar terugkeren om op adem te komen? En creëren we daar voldoende ruimte voor?
Misschien is dat wel een van de belangrijkste vormen van zelfzorg: niet alleen weten wat je energie kost, maar vooral weten wat je voedt.
Mijn tuin zal herstellen. Nieuwe knoppen zullen verschijnen, bladeren zullen zich ontvouwen en wat beschadigd is, maakt plaats voor nieuwe groei. Misschien is dat ook de stille les die de natuur ons telkens weer geeft: herstel begint bij een plek waar je mag landen.
En nu ben ik benieuwd naar jou.
Wie zijn de mensen die jouw secure base vormen? Welke plek laat jou thuiskomen? Welke muziek, welk landschap of welke gewoonte helpt jou om weer verbinding te maken met jezelf?
Misschien is het de moeite waard om daar vandaag even bij stil te staan.